पैशांच्या वादाचा भीषण बळी! रसायनीतील नयनरम्य संकुलात घडलेले एक मूक हत्याकांड
सुनील पाटील :
रायगड जिल्ह्याच्या पावन भूमीवर आज एका अत्यंत काळीज पिळवटून टाकणाऱ्या, संताप आणणाऱ्या आणि डोळ्यांतून रक्ताचा थरार आणणाऱ्या दुर्दैवी घटनेने काळे ढग दाटून आले आहेत. पैशांच्या पिशाच्चाने, आर्थिक वादांच्या आणि मानवी क्रौर्याच्या जळमटांत अडकून तीन निष्पाप जीव कायमचे मुकले आहेत. रसायनीच्या गगनचुंबी ‘हिरानंदानी फॉर्च्युन सिटी’ या सुसंस्कृत संकुलात घडलेले हे कृत्य नसून, आपल्या आजच्या तथाकथित आधुनिक समाजाच्या विवेकबुद्धीची झालेली ऐन लक्तरे व विदारक चिंधी आहे!
या हृदयद्रावक घटनेत एका दुर्दैवी मातेने—ज्या मातेच्या कुशीत खेळणे हेच मुलांचे विश्व होते—त्या ३० वर्षीय मानसी पोपेटा आणि त्यांच्या दोन चिमुकल्या बालकांनी, म्हणजेच ११ वर्षांचा लाडका रुद्र आणि अवघ्या ६ वर्षांची कळीसारखी उमललेली हंसिका हिने, जगाचा निरोप घेतला आहे. पैशांची हाव आणि मानसिक छळाचे आसूड इतके तीव्र होते का, की एका मातेला आणि तिच्या दोन निष्पापांना असा विदारक अंत पत्करावा लागावा?
**आर्थिक वाद आणि मानवी मूल्यांचा बळी!**
प्राप्त माहितीनुसार, या संपूर्ण शोकांतिकेच्या मुळाशी आहे तो निव्वळ पैशांचा वाद! पैशांच्या मागणीसाठी अट्टहास आणि त्यातून कुटुंबावर गुदरलेला मानसिक व शारीरिक छळ. पती मच्छिंद्र पोपेटा यांनी आपल्या दुःखाचा डोंगर सहन करत पुणे येथील विश्वनाथ देसाई आणि अक्षरा देसाई यांच्या विरोधात रसायनी पोलीस ठाण्यात गुन्हा दाखल केला आहे. खाकी वर्दी आता या गुन्ह्याच्या अंधाऱ्या कोपऱ्यात लपलेले सत्य शोधून काढण्यासाठी कामाला लागली आहे. रायगड जिल्ह्याच्या कर्तव्यदक्ष पोलीस अधीक्षक श्रीमती आंचल दलाल आणि अपर पोलीस अधीक्षक अभिजित शिवथरे यांच्या मार्गदर्शनाखाली, तसेच वरिष्ठ निरीक्षक अभिजीत अरविंद भुजबळ व त्यांच्या पथकाने घटनास्थळाचा ताबा घेत फॉरेन्सिक तपास सुरू केला आहे. सत्य लपणार नाही आणि कायद्याचा बडगा दोषींवर पडल्याशिवाय राहणार नाही, हीच या शोकाकूल वातावरणात एकमेव आशा उरली आहे.
**पैसा मोठा की माणसाचा जीव?**
अरेरे! हा कोणता समाज आपण उभा केला आहे? आजची माणसे पैशांच्या नोटांवर प्रेम करायला लागली आहेत आणि माणसाच्या रक्ताची किंमत कवडीमोल झाली आहे. पैशांची देवाणघेवाण, संपत्तीचे वाद हे काय माणसाच्या श्वासापेक्षा मोठे झाले आहेत का? जर वाद होते, मतभेद होते, तर मग संवाद कुठे हरवला होता? समुपदेशन, समजूतदारपणा, कायद्याचा बडगा—हे सर्व पर्याय असताना एखाद्याला इतक्या टोकाच्या मानसिक छळाला सामोरे जावे लागणे, हे आपल्या समाजव्यवस्थेचे सर्वात मोठे अपयश आहे.
कुणीतरी नैराश्यात जात आहे, कुणाच्या डोक्यावर पैशांचे ओझे आणि संकटांचे डोंगर कोसळत आहेत, हे पाहताना आपले डोळे आणि कान बंद करून बसणारे आपण कसले समाजबांधव? मानसी, रुद्र आणि हंसिका तुमच्या या अशा जाण्याने केवळ एक कुटुंब उद्ध्वस्त झाले नाही, तर या संपूर्ण समाजाची विवेकबुद्धी कोमात गेली आहे.
या चिमुकल्यांच्या आणि त्या मातेच्या पवित्र आत्म्यास ईश्वर चिरंतन शांती देवो आणि मागे उरलेल्या दुःखी कुटुंबीयांना हा पर्वतप्राय शोक सहन करण्याचे असीम बळ देवो, हीच ईश्वरचरणी प्रार्थना!
— **आणि एक शेवटचा सवाल:** माणसाच्या रक्तापेक्षा कागदी नोटा जर अधिक वजनदार वाटत असतील, तर उद्या या पाषाणहृदयी जगात माणुसकी शोधायला कुणाकडे जावे लागणार?
