“माणसे तहानेने व्याकुळ, अन महापालिका रस्त्यांना पाजतेय पाणी!” : इचलकरंजी पाणीपुरवठा विभागाचा निष्काळजीपणाचा नवा ‘अंक’!
महाराष्ट्रावर दुष्काळाची छाया गडद होत चालली आहे, आणि निसर्गाने मानवी समाजाला हळूच कानात सांगायला सुरुवात केली आहे—*“बाबांनो, जपून वापरा, हा पाण्याचा प्रत्येक थेंब म्हणजे पुढील काळातील श्वास आहे!”* पण इचलकरंजी महानगरपालिकेच्या पाणीपुरवठा विभागाचे कान बहु बहु बहुधा बहिरे असावेत किंवा त्यांनी कानात थेट वाया जाणाऱ्या पाण्याचाच कापूस कोंबून ठेवला असावा!
राज्यात लोक पाण्यासाठी टाहो फोडत आहेत, अनवाणी पायांनी विहिरींकडे धावत आहेत, आणि इचलकरंजीत मात्र आमची महापालिका रस्त्या-रस्त्यांवर ‘मोफत जलधारा जललोत्सव’ साजरा करत आहे. शहरात ठिकठिकाणी पाईपलाईन फुटल्या आहेत आणि त्यातून लाखो लिटर पाणी राजरोसपणे गळत आहे. एखाद्या दानशूर सम्राटासारखी महापालिका पाणी वाटत सुटली आहे—तहानलेल्या माणसांच्या घशात नव्हे, तर रस्त्यावरच्या धुळीला आणि खड्ड्यांना!
एकीकडे सामान्य नागरिकाने पाण्याचा नळ उघडून पाहावं, तर त्यातून फक्त पोकळ सुस्कारे आणि शिट्ट्यांचा आवाज येतो. “पाणी कधी येणार?” या आशेवर गृहिणी रात्र-रात्र ताटकळत बसतात. आणि दुसरीकडे? दुसरीकडे महापालिकेच्या कृपेने रस्त्यावरून पाण्याचे लोटच्या लोट वाहून जात असतात! हे दृश्य पाहून मनात कसं चर्रर्र होतं. वाटतं, माणसांच्या डोळ्यातली आसवं सुकली आहेत, पण महापालिकेच्या निष्काळजीपणामुळे पाईपांच्या डोळ्यातून मात्र अश्रूंचा पूर वाहतो आहे!
अहो, पाणी हे अमूल्य आहे. पाण्याचा एक-एक थेंब म्हणजे जणू लहान बालकाचे हळुवार हसू किंवा तृषित जिवाचा निश्वास! पण आमच्या पाणीपुरवठा विभागाच्या अधिकाऱ्यांना वाटत असावं की, ‘पाणी काय, ते तर नळाने येतं अन रस्त्याने जातं; त्यात आमचं काय जातं?’
अरेरे! दुष्काळाच्या तोंडावर उभे असताना अशी बेफिकिरी म्हणजे केवळ निष्काळजीपणा नाही, तर निसर्गाचा आणि जनतेचा घोर अपमान आहे. महापालिकेच्या अधिकाऱ्यांनो, जरा खुर्च्यांवरून उठा, डोळ्यांवरची झापडे बाजूला सारा आणि त्या फुटलेल्या पाईपलाईनकडे जरा माणुसकीच्या नजरेने पाहा! तातडीने दुरुस्तीची हत्यारे हाती घ्या, एका स्वतंत्र देखरेख यंत्रणेची स्थापना करा, आणि वाया जाणारा प्रत्येक थेंब वाचवून तो तहानलेल्या नागरिकांच्या पाकीटात… क्षमस्व, ताटात-ंब्यात पोहोचवा!
राज्याला आज पाणी बचतीची नितांत गरज आहे, आणि इचलकरंजीला… इचलकरंजीला एका जराशा तरी ‘जबाबदार’ आणि ‘संवेदनशील’ प्रशासनाची गरज आहे! नाहीतर उद्या इतिहास लिहील—*“माणसे तहानेने व्याकुळ होती आणि महापालिका रस्त्यांना अंघोळ घालत होती!”*
—
