सावधान! तो प्याला अमृताचा नाही, तुमच्या संसाराच्या राखरांगोळीचा आहे !
“माणूस” म्हणून जन्माला येणं हे भाग्याचं, पण “माणूसपण” गमावून बसणं हे महापाप आहे ! आज समाजात डोकावून पाहिलं की काळजात धस्स होतं. ज्या हातांनी प्रपंच उभा करायचा, ज्या हातांनी लेकराबाळांच्या डोक्यावर मायेचं छत्र धरायचं, तेच हात आज त्या काचेच्या बाटलीत आपलं आयुष्य शोधतायत ? काय अवस्था झालीय आपली ?
विठ्ठल रामजी शिंदे किंवा साने गुरुजींच्या विचारांचा वारसा सांगणाऱ्या आपल्या मातीत, व्यसन हे केवळ शरीराचा आजार नाही, तर तो मनाचा थकवा आहे. आचार्य अत्रे म्हणायचे, “माणसाने हसावं, खेळायला शिकलं पाहिजे,” पण हे हसू जर बाटलीच्या तळाशी शोधायला लागलो, तर ते हसू नसून आपल्याच नशिबाची क्रूर थट्टा ठरेल.
जिव्हाळ्याचा पाझर
घरातल्या त्या नंदादीपाकडे पहा: तुमच्या घराची लक्ष्मी, तुमची पत्नी, जेव्हा देवापुढे दिवा लावते, तेव्हा तिच्या डोळ्यांत एकच प्रार्थना असते— “माझा प्रपंच सुखाचा राहू दे.” तुमच्या एका चुकीच्या सवयीमुळे त्या दिव्याची ज्योत थरथरू लागते. त्या माऊलीच्या काळजाचा पाझर तुम्हाला दिसत नाही का?
लेकरांची निरागस ओढ : संध्याकाळी जेव्हा तुम्ही घरी येता, तेव्हा तुमचं बाळ तुमच्याकडे धावत येतं. त्याला तुमच्या हातातील खाऊपेक्षा तुमच्या स्पर्शातील शुद्ध प्रेम हवं असतं. त्या चिमुकल्या हातांना दारूचा वास नको, तर बापाच्या कर्तृत्वाचा गंध हवा आहे.
मर्दानगी कशात ? व्यसनाच्या आहारी जाणं हा लेचापेचापणा आहे. खरा मर्द तो, जो संकटांच्या छाताडावर पाय देऊन उभा राहतो आणि आपल्या कुटुंबाला सुखाच्या शिखरावर नेऊन ठेवतो.
एक पाऊल प्रकाशाकडे…
नशा सोडणं म्हणजे काहीतरी त्याग करणं नाही, तर ‘सर्वकाही मिळवणं’ आहे. गमावलेली प्रतिष्ठा, हरवलेलं आरोग्य आणि दुरावलेली माणसं पुन्हा जवळ करण्याची हीच ती वेळ आहे. साध्या सुध्या सुखातही किती मोठी नशा असते, हे ज्या दिवशी तुम्हाला कळेल, त्या दिवशी तुम्ही त्या काचेच्या प्याल्याकडे ढुंकूनही पाहणार नाही.
चला, आज आपण राग किंवा द्वेष करून नव्हे, तर प्रेमाने आणि समजुतीने स्वतःला सावरूया. आयुष्याचा हा प्रवास धुंदीत नको, तर शुद्धीत आणि समाधानात पूर्ण करूया. कारण तुमचं आयुष्य केवळ तुमचं नाही, तर तुमच्यावर प्रेम करणाऱ्या प्रत्येकाचं आहे.
लोकशाहीचा बुलंद आवाज
प्रेस मीडिया लाईव्ह
