“नाना… नाना…” त्या निरागस हाका अन् काळजाचा थरकाप ; एक ‘योद्धा’ निद्रेत गेला , घर पोरकं करून गेला !
माणसाचं जाणं हे दुःखद असतंच, पण काही जाणं काळजाला असं आरपार चिरून जातं की शब्दही अपुरे पडतात. ज्यांनी आपलं उभं आयुष्य स्वतःच्या कुटुंबाचा विचार न करता देशरक्षणासाठी सीमेवर घालवलं, त्या वीर सैनिकाचा—कै. रमजान कलावंत यांचा—आज दहावा दिवस. नियतीचा खेळ बघा, ज्या योद्ध्याने शत्रूच्या गोळ्यांना कधी जुमानलं नाही, तो माणूस आपल्या अर्धांगिनीच्या निधनानंतर आतून पार खचला होता. पण आपल्या मुलांसाठी, आपल्या नातवंडांसाठी त्यांनी तो डोंगरएवढा दुःखाचा घाव काळजात लपवून पुन्हा एकदा हिमतीने उभं राहण्याचं ठरवलं होतं.
प्रेस मीडिया लाईव्हचे मुख्य संपादक मेहबूब सर्जेखान यांचे ते व्याही (समदी) होते. त्यांच्या निधनाने आज केवळ एक कुटुंब नाही, तर माणुसकीचा आणि देशभक्तीचा एक मोठा आधार हरपला आहे.
नातवंडांना आज खऱ्या अर्थाने आजोबांची गरज होती…
आज घराच्या कोपऱ्या कोपऱ्यात नानांचं अस्तित्व जिवंत आहे असं वाटतं. खऱ्या अर्थाने आता नातवंडांना त्यांच्या आजोबांची, त्यांच्या मायेची आणि मार्गदर्शनाची सर्वाधिक गरज होती. ज्या वयात नातवंडांनी आजोबांच्या हाताला धरून चालायचं, त्यांच्याकडून शौर्याच्या गोष्टी ऐकायच्या, त्याच वयात नियतीने त्यांच्या डोक्यावरचं हे छत्र हिरावून नेलं. त्यांची छोटी छोटी नातवंडे जेव्हा आजही “नाना… नाना…” म्हणून निरागसपणे घरभर आवाज देतात, तेव्हा उभ्या असलेल्या प्रत्येकाचा कंठ दाटून येतो आणि डोळ्यांतून अश्रूंच्या धारा वाहू लागतात. त्या लेकरांना कसं सांगावं की, ज्या नानांच्या खांद्यावर ते खेळायचे, तो आधार आता कायमचा निसर्गानं हिरावून नेलाय?
योगायोग की ईश्वरी संकेत? ‘रमजान’ नावाचा प्रवास ‘रमजानातच’ संपला!
त्या दिवशी २४ वा रोजा होता. घरामध्ये इफ्तारची तयारी सुरू होती, आनंदाचं वातावरण होतं, कारण नातवाचा वाढदिवस साजरा होणार होता. पण नियतीला हे सुख बघवलं नाही. ज्यांचं नाव ‘रमजान’, ज्यांचा जन्मही ‘रमजानचा’ आणि ज्यांनी अखेरचा श्वासही ‘रमजान’ महिन्यातच घेतला; असा मृत्यू केवळ त्या नशिबवानांनाच मिळतो ज्यांच्या हातून जन्मभर केवळ पुण्य घडलेलं असतं. दोन वेळा हृदयविकाराशी झुंज देणाऱ्या या सैनिकाने तिसऱ्या झटक्यात मात्र जगाचा निरोप घेतला. एका सैनिकाने आपल्या कुटुंबाच्या आनंदासाठी स्वतःचे प्राणही शेवटच्या श्वासापर्यंत पणाला लावले होते.
आई-वडील असतात तोवर दुःख नसतं… आता मात्र सगळंच पोरकं झालं!
आज त्यांच्या पश्चात एक मुलगा, तीन मुली, सून आणि नातवंडे असा परिवार आहे. जोपर्यंत डोक्यावर आई-वडिलांचा हात असतो, तोपर्यंत मुलांना जगातील कोणत्याही संकटाची भीती वाटत नाही, मुलाला कोणतंही टेन्शन नसतं. पण आज तो वटवृक्ष कोसळला आहे. आता घराचं घरपण हरवलंय. मुलं मोठ्या हिमतीने उभी राहण्याचा प्रयत्न करत आहेत, पण नानांची आठवण आली की प्रत्येक क्षण जड होतोय. आता प्रत्येक पावलावर त्यांची शिस्त आठवेल आणि प्रत्येक संकटात त्यांची ती आश्वासक थाप उणीव भासवत राहील.
एक थोर सैनिक, एक निस्सीम देशभक्त आणि एक प्रेमळ पिता… कै. रमजान कलावंत, तुम्ही शरीरानं गेलात तरी तुमच्या संस्कारांच्या रूपानं तुम्ही आमच्यात सदैव जिवंत राहाल.
तुमच्या त्यागाला, तुमच्या कर्तव्याला आणि तुमच्या मायेला जगाचा मानाचा मुजरा!
भावपूर्ण श्रद्धांजली! 🙏
