खोट्या आरोपांच्या चक्रव्यूहात होरपळलेले ‘ते’ तरुण आणि कुर्ल्यातील काळजाचा थरकाप उडवणारा ‘इफ्तार’!
“न्याय उशिरा मिळणे हा सुद्धा एक घोर अन्यायच आहे,” असे थोर विचारवंत सांगून गेले, पण मुंबईच्या कुर्ला येथील ‘इफ्तार’ कार्यक्रमात जेव्हा डोळ्यांदेखत तो अन्याय जिवंतपणे उभा राहिला, तेव्हा उपस्थितांच्या काळजाचे पाणी झाले! ‘इनोसंट नेटवर्क’च्या वतीने आयोजित हा कार्यक्रम म्हणजे केवळ उपवास सोडण्याचा सोहळा नव्हता, तर तो होता या देशाच्या न्यायव्यवस्थेच्या आणि तपासी यंत्रणांच्या ‘आंधळ्या’ कारभारावर ओढलेला एक जळजळीत आसूड!
ज्यांच्या कपाळावर ‘कलंक’ लावला, तेच ठरले ‘पवित्र’!
ज्यांच्यावर एकेकाळी भीषण बॉम्बस्फोटांचे आरोप झाले, ज्यांना समाजाने आणि यंत्रणांनी ‘दहशतवादी’ म्हणून कोठडीत सडवले, अशा तरुणांनी जेव्हा एकत्र बसून रोजा सोडला, तेव्हा निसर्गालाही गहिवरून आले असेल. या कार्यक्रमाचे अध्यक्षस्थान भूषवले ते गुजरातच्या अक्षरधाम मंदिर हल्ल्यासारख्या भयानक प्रकरणात अनेक वर्षे तुरुंगवास भोगून ‘निर्दोष’ सुटलेले मौलाना गुलाम याहया यांनी! त्यांच्या साक्षीने तिथे जमलेले चेहरे पाहून प्रश्न पडतो— की या तरुणांच्या आयुष्यातील ती १५-२० वर्षे कोण परत देणार?
डोळ्यांत पाणी आणि मनात आग!
२००६ चे मुंबई साखळी बॉम्बस्फोट, पुण्याचे जंगली महाराज रोड प्रकरण, औरंगाबादचे शस्त्रसाठा प्रकरण… यांसारख्या अनेक प्रकरणांत ‘संशयित’ म्हणून अडकवलेले हे तरुण जेव्हा आपले अनुभव सांगू लागले, तेव्हा सभागृहात स्मशानशांतता पसरली होती.
“कुटुंबापासून दूर राहण्याची वेदना मोठी की समाजाने संशयाने पाहण्याची?”
“पोलीस कोठडीतील ते अमानुष अत्याचार की तारुण्य करपून गेल्याचे दुःख?” या प्रश्नांची उत्तरे तिथे उपस्थित असलेल्या प्रत्येकाच्या डोळ्यांतून अश्रूंच्या रूपाने वाहत होती. ज्या वयात हाताला काम आणि स्वप्नांना पंख असायला हवेत, त्या वयात या तरुणांच्या हातांत बेड्या आणि नशिबी अंधारी कोठडी आली!
संघर्षाची वज्रमूठ!
या पीडितांच्या हक्कासाठी गेल्या अनेक वर्षांपासून ‘मूलनिवासी मुस्लिम मंच’चे अंजुम इनामदार, मौलाना अब्दुल हमीद अझहरी, न्यायमूर्ती बी.जी. कोळसे पाटील, एस.एम. मुश्रीफ आणि वामन मेश्राम यांसारखी निधड्या छातीची माणसे मैदानात उतरली आहेत. अन्यायाविरुद्ध आवाज उठवणाऱ्या या योद्ध्यांनी जेव्हा या ‘मुक्त’ पाखरांसोबत इफ्तार केला, तेव्हा तो सोहळा न्यायाच्या विजयाचा वाटत असला तरी व्यवस्थेच्या पराभवाची साक्ष देत होता.
समाजासाठी एकच सवाल!
हा कार्यक्रम म्हणजे व्यवस्थेच्या तोंडावर मारलेली चपराक आहे. ज्यांचे आयुष्य उद्ध्वस्त झाले, ज्यांच्या आया-बहिणींनी न्यायाच्या प्रतीक्षेत डोळ्यांचे पाणी आटवले, त्यांना समाजाने आता तरी माणुसकीने जवळ केले पाहिजे. “सत्यमेव जयते” हे केवळ सरकारी कचेऱ्यांच्या भिंतीवर लिहिण्यापुरते नसावे, ते प्रत्यक्ष आयुष्यातही उतरावे.
सत्य उशिरा का होईना बाहेर आलेच, पण त्या सत्याची किंमत मोजणाऱ्या या ‘निर्दोषांच्या’ जिद्दीला आमचा मानाचा मुजरा!
“सत्य कितीही खोल पुरले तरी ते एक दिवस प्रकाशात येतेच, पण तोपर्यंत लागलेला उशीर हा माणुसकीचा पराभव असतो!”
