#गिळलेले खडू आणि मारलेल्या दांड्या..! ३९ वर्षांनंतर गोळा झाली ‘न्यू इंग्लिश स्कूल’ची बालंट-कंपनी !
अशोक मासाळ :
तासगाव : ‘वय वर्ष ५० पार, तरी डोक्यात विचारांचा पार अंधार’ अशी अवस्था झालेल्या सन १९८७ च्या बॅचच्या काही बालंट-बालकांनी ७ जून रोजी तासगावच्या पद्मावती कार्यालयात ‘स्नेहमेळावा’ नावाचा एक उच्छाद मांडला होता. न्यू इंग्लिश स्कूल, कवठे एकंदचे हे माजी आणि काही अंशी पाजी विद्यार्थी तब्बल ३९ वर्षांनंतर एकत्र आले होते. ज्या वयात माणसाने नातवंडांना शाळेत सोडवायचे, त्या वयात ही पोरं स्वतःच हातात हात घालून पळत सुटली होती, हे पाहून तासगावकर सुन्न झाले!
**केसांवर चांदी, चेहऱ्यावर मंदी, पण गप्पांना गती!**
अनेक वर्षांनंतर भेटल्यामुळे सुरुवातीला ‘तू कोण?’ आणि ‘मी कोण?’ असा ओळख परेडचा कार्यक्रम झाला. काहींच्या डोक्यावरचे केस इतके विरळ झाले होते की, तिथे अबालवृद्धांनाही टक्कल दिसावे. काहींच्या केसांवर चांदीची किनार आली होती, तर काहींचे पोट ‘संसाररथा’चे चाक असल्यासारखे पुढे आले होते. सुरुवातीला ‘काय रे, ओळखलंस का?’ असे म्हणत एकमेकांचे चेहरे न्याहाळण्यात १० मिनिटे गेली. पण एकदा का प्रत्येकाने एकमेकांचे जुने आवाज ओळखले, की मग मात्र पद्मावती कार्यालयात माशांचा बाजार भरल्यासारखा आवाज सुरू झाला!
**गुरुजींसमोर ‘बॅकबेंचर्स’चे साष्टांग नमस्कार!**
कार्यक्रमाची सुरुवात नेहमीप्रमाणे दीपप्रज्वलनाने झाली. ज्या शिक्षकांनी एकेकाळी यांना वर्गाबाहेर काढले, हात सुजेपर्यंत बदडले, त्याच शिक्षकांचे स्वागत करताना प्रवीण वाठारे आणि प्रास्ताविक करताना श्री. विजय वाघमोडे सर यांच्या अंगात एकदम सुसंस्कृतपणा संचारला होता. आभार मानताना जयश्री जाधव मॅडमनी सर्वांचे मनापासून आभार मानले—कदाचित ३९ वर्षांनंतरही ही पोरं जिवंत आणि सुखरूप आहेत, याचंच त्यांना जास्त अप्रूप असावं!
यानंतर सुनिता शेटे, जयश्री थोरात आणि प्रदीप माळी इत्यादी ‘शहाण्या’ विद्यार्थ्यांनी व्यासपीठावर येऊन आपले मनोगत व्यक्त केले. त्यांनी शिक्षकांसमोर जुन्या आठवणींचे असे काही पाढे वाचले की, ‘आम्ही शाळेत एवढी द्वाडं नव्हतो’ असा आव आणण्याचा त्यांनी पुरेपूर प्रयत्न केला. पण गुरुजींच्या चेहऱ्यावरील हसू सांगत होते—”बाळांनो, तुमचे पराक्रम मला अजूनही पाठ आहेत!”
**जेवणाच्या पंक्तीत जुन्या खोड्यांचे ‘अपचन’!**
खरा रंग भरला तो भोजनाच्या वेळी! कोणी उद्योगपती झाला होता, कोणी सरकारी नोकर, तर कोणी कुटुंबाच्या दावणीला बांधलेला बैल! पण जेवताना मात्र सगळेच पुन्हा नववी-दहावीच्या वर्गात गेले. “अरे, तू माझी चपाती पळवायचास”, “तू त्या गुरुजींच्या सायकलची हवा सोडली होतीस”, “परीक्षेच्या वेळी तुझ्या पेपरमध्ये बघूनच मी पास झालो”, अशा गप्पांनी गती घेतली. त्या हास्याच्या गडगडाटात ही ५५ वर्षांची म्हातारी पोरं काही काळासाठी पुन्हा एकदा ‘तरुण’ झाली होती. काळाने जणू उलटा प्रवास केला होता.
पैसा, पद आणि प्रतिष्ठा माणसाला यशस्वी बनवत असेलही; पण जुने मित्र भेटले की जो आनंद मिळतो, तो स्वर्गाच्या सुखापेक्षा कमी नसतो. ज्याने जुनी मैत्री जपली, त्याने आयुष्याचे खरे धन जपले. आजकालच्या स्वार्थी जगात जिथे माणूस नाती रक्ताची शोधतो, तिथे या पोरांनी ३९ वर्षे निरपेक्ष मैत्रीचे नाते टिकवून ठेवले, हे कौतुकास्पद आहे.
शेवटी, वय वाढेल, परिस्थिती बदलेल, पण या कवठे एकंदच्या गड्यांची मैत्रीची ऊब कायम राहील. जुने मित्र म्हणजे आयुष्याच्या पुस्तकातील सर्वात सुंदर पान असतं, जे कधीही उघडलं तरी आठवणींचा सुगंध दरवळत राहतो, असा सुविचार झाडून ही पोरं ‘पुढच्या वर्षी पुन्हा भेटू’ अशी शपथ घेऊन आपापल्या घरी रवाना झाली.
#कवठेएकंद #तासगाव #स्नेहमेळावा #शाळकरीमित्र #न्यूइंग्लिशस्कूल #सांगलीबातम्या #जुन्याआठवणी #मैत्रीचाकट्टा #१९८७बॅच #अत्रेशैली #विनोदीवृत्तांत #शाळा #गेटटुगेदर
