हातात पैसा येण्यापूर्वीच तो ‘उसनवारी’ फेडण्यात संपतो… महागाईच्या छायेत पिचलेला सामान्य माणूस!

हातात पैसा येण्यापूर्वीच तो ‘उसनवारी’ फेडण्यात संपतो… महागाईच्या छायेत पिचलेला सामान्य माणूस !

माणसाने विज्ञानाच्या जोरावर अशक्य गोष्टी शक्य करून दाखवल्या. अगदी कोरोनासारख्या महाभयंकर जागतिक महामारीवर अवघ्या काही महिन्यांत ‘व्हॅक्सीन’चा शोध लावून मृत्यूला रोखण्याचे धाडस केले. पण दुर्दैवाने, गेल्या कित्येक दशकांपासून सामान्यांच्या संसाराला लागलेल्या ‘महागाई’ नावाच्या कर्करोगावर मात्र अद्याप कोणत्याही प्रयोगशाळेत खात्रीशीर लस किंवा डोस तयार होऊ शकलेला नाही.

महागाई भत्ता की जखमेवर मीठ?

सरकारी किंवा निमसरकारी कर्मचाऱ्यांसाठी ‘महागाई भत्ता’ (DA) हा एक आधार वाटत असला, तरी प्रत्यक्षात तो ‘उशिरा मिळालेला न्याय’ आहे. नियमानुसार, महागाई वाढल्यानंतर सहा महिन्यांनी मागील वाढीचा हप्ता दिला जातो. परंतु, तोपर्यंत बाजारातील महागाईचा दुसरा टप्पा सुरू झालेला असतो. ही परिस्थिती म्हणजे ‘तहान लागल्यावर विहीर खोदण्यासारखी’ आहे. महागाई रॉकेटच्या वेगाने धावते आणि भत्ता मात्र कासवाच्या गतीने पाठलाग करतो.

दैनंदिन गरजांचा ‘भडका’

आज सर्वसामान्यांच्या बजेटचे गणित पूर्णतः विस्कळीत झाले आहे:

स्वयंपाकघर: खाद्यतेल, डाळी आणि गॅस सिलिंडरच्या किमतींनी गृहिणींचे कंबरडे मोडले आहे.

इंधन: पेट्रोल-डिझेलच्या वाढत्या दरांनी केवळ प्रवासच नव्हे, तर पालेभाज्यांपासून दुधापर्यंतच्या सर्वच जीवनावश्यक वस्तू महाग केल्या आहेत.

शिक्षण आणि आरोग्य : मुलांची फी आणि औषधांचा खर्च पेलताना मध्यमवर्गीयांची दमछाक होत आहे.

उधारी आणि ओढाताणीचे दुष्टचक्र

सहा महिन्यांच्या त्या ‘गॅप’मध्ये वाढलेल्या खर्चाशी तोंडमिळवणी करण्यासाठी सामान्य माणसाला तारेवरची कसरत करावी लागते. कधी बँकेचे हप्ते थकतात, तर कधी मुलांच्या गरजांना कात्री लागते. वेळप्रसंगी मित्र किंवा नातेवाईकांकडून ‘उसनवारी’ करून महिना ढलावा लागतो. जेव्हा सहा महिन्यांनी महागाई भत्त्याची थकबाकी (Arrears) हातात पडते, तेव्हा ती साठलेली देणी आणि उसने पैसे फेडण्यातच खर्च होते. थोडक्यात काय, तर हातात पैसा येण्यापूर्वीच तो संपलेला असतो.

स्वार्थाची ‘लस’ टोचणारे घटक

एकीकडे सामान्य माणूस महागाईच्या डोसमुळे अर्धमेला झाला असताना, दुसरीकडे समाजातील काही घटक मात्र याच महागाईचे भांडवल करून आपला स्वार्थ साधत आहेत. साठेबाजी आणि कृत्रिम टंचाई निर्माण करून सामान्यांच्या जखमेवर मीठ चोळण्याचे काम काही ‘नफेखोर’ करत आहेत. त्यांच्यासाठी महागाई हा आजार नसून संधी ठरत आहे.

निष्कर्ष

आज आपण आधुनिक युगात वावरत आहोत, पण ‘आर्थिक आरोग्या’च्या बाबतीत मात्र आपण आजही असुरक्षित आहोत. व्हॅक्सीन शरीराला रोगापासून वाचवेलही, पण या महागाईच्या छायेत पिचलेल्या मध्यमवर्गीयाला कोण वाचवणार? जोपर्यंत महागाईवर नियंत्रण मिळवणारी ठोस आणि तत्काळ अंमलबजावणी करणारी धोरणे येत नाहीत, तोपर्यंत सामान्य माणूस या व्याजाच्या आणि ओढाताणीच्या चक्रव्यूहात असाच भरडला जाईल.