युद्ध तिकडे, चटके इकडे : महागाईच्या वणव्यात होरपळला सामान्य माणूस!
“जगाच्या नकाशावर कुठेतरी युद्धाचा धुरळा उडतो आणि त्याचे चटके मात्र माझ्या महाराष्ट्रातील गरिबाच्या चुलीला बसतात, हा नियतीचा कसला क्रूर खेळ म्हणावा? युक्रेनमध्ये तोफा धडाडतात आणि इकडे सामान्यांच्या खिशाला छिद्र पडते. रशियात बॉम्ब फुटला की इथल्या शेंगदाणा तेलाचा डबा पाच रुपयांनी उडतो, हे गणित कोणत्या शाळेत शिकवलं जातं? अहो, हे युद्ध केवळ सीमेवरचं नाही, तर ते आता प्रत्येक घराच्या किचनमध्ये शिरलं आहे!”
किराणा नव्हे, जणू सोन्याची पेढी!
आज किराणा दुकानात पाय ठेवायची सोय उरलेली नाही. दुकानदार हिशोबाची पावती हातात देतो, तेव्हा ती बिल नसून एखादं ‘मृत्युपत्र’ असल्यासारखा माणसाचा थरकाप उडतो. प्रेस मीडिया लाईव्हने घेतलेल्या आढाव्यातून महागाईचे जे दाहक वास्तव समोर आले आहे, ते काळजाचा ठोका चुकवणारे आहे:
खाद्यतेलाचा ‘भडका’: लिटरमागे थेट १६ ते २० रुपयांची वाढ! गरिबाची फोडणी आता महागली आहे.
पिठाचा ‘मार’: गव्हाच्या पिठात ३ ते ५ रुपयांची वाढ होऊन गरिबाच्या भाकरीचा आकार लहान झाला आहे.
तांदूळ आणि डाळी: तांदूळ २ ते ४ रुपयांनी तर डाळी ५ ते ८ रुपयांनी महागल्या आहेत. वरण-भाताचा सुखाचा घास आता स्वप्नवत होऊ लागला आहे.
बजेट कोलमडले; ठिगळे तरी कुठे जोडायची?
आचार्य अत्रेंच्या भाषेत सांगायचे तर, “संसाराचे गाडे ओढताना आता माणसाचा बैल झाला आहे आणि त्या बैलाला चाबूक मात्र महागाईचा बसत आहे!” मध्यमवर्गीयांची अवस्था त्या फाटलेल्या वस्त्रासारखी झाली आहे, ज्याला ठिगळे तरी कुठे कुठे जोडायची? इकडे डाळ स्वस्त करावी तर तिकडे तेल महागते, तिकडे कपात करावी तर मुलांची फी आ वासून उभी असते. महिना संपण्याआधीच खिसा रिकामा होतो आणि मग सुरू होतो तो ‘उधारी’ आणि ‘व्याजाचा’ दुष्टचक्र.
आशेचा गोड शेवट…
पण, ही लेखणी कितीही तिखट असली, तरी आशेचा दिवा विझवून चालणार नाही. संकटाच्या वादळातही पाय घट्ट रोवून उभं राहणं हीच तर आपली खरी ओळख आहे!
अहो, महागाईचा हा अक्राळविक्राळ ‘भस्मासूर’ कितीही थयथयाट करत असला, तरी माझा महाराष्ट्र हा काही कच्च्या गुरूचा चेला नाही. संसाराच्या फाटलेल्या वस्त्राला ठिगळे जोडताना आज कसरत होत असेल, पण हीच काटकसर उद्याच्या सुदिनाची पायाभरणी ठरेल. आज डाळी-तेलाचे भाव वाढले असतील, पण शेजारच्या घरातून येणारी ‘वाटीभर आमटीची’ माया अद्याप महागलेली नाही! हीच ती मराठी संस्कृती, जी आपल्याला एकमेकांच्या आधाराने तग धरून ठेवायला शिकवते.
शेवटी इतकंच म्हणावेसे वाटते—
“ढग दाटले तरी सूर्य मावळत नसतो,
संकटं आली तरी माणूस थांबत नसतो!
आजची ही महागाईची रात्र सरू दे,
उद्याच्या सुखाची पहाट प्रत्येकाच्या घरात उजळू दे!”
