मुडदा बसवला त्या महागाईचा आणि चुलीत गेली ती ‘उज्वला’!
काय म्हणावं या कारभाराला? अहो, सध्या मरण स्वस्त झालंय आणि जगणं अतोनात महाग! काल जरा ग्रामीण भागाची वारी केली, म्हटलं बघावं काय वारं वाहतंय? तर तिथे वारं नाही, महागाईची वावटळ सुटलीये! साध्या भोळ्या ग्रामीण महिलांच्या तोंडी महागाईचा जो ‘अभिषेक’ ऐकायला मिळाला, तो ऐकून साक्षात यमराज सुद्धा आपला रेडा सोडून पळून गेला असता. एका मावशीला विचारलं, “काय मावशी, गॅसवर स्वयंपाक कसा चाललाय?” तर त्या कपाळावर हात मारून खेकसल्या, “मुडदा बसवला त्या महागाईचा! अहो साहेब, तो गॅसचा तांबडा गोळा आता स्वयंपाकघरात नाही, तर तिजोरीत कपाटात ठेवायची वेळ आलीये!” ग्रामीण भागातली ही आर्त हाक कोणाला ऐकू जाणार? ज्यांनी ‘उज्वला’च्या नावाखाली गॅस वाटले, त्यांनी आता महिलांच्या डोळ्यांत ‘धूर’ नाही तर ‘पाणी’ आणण्याचं काम केलंय.
नुसता गॅसच नाही, तर चोहोबाजूंनी लूट सुरू आहे! पोराबाळांचं शिक्षण इतकं महाग झालंय की शाळा आहे का सोन्याची पेढी, हेच कळेनासं झालंय. वरून त्या मोबाईलवाल्यांनी तर कहरच केलाय. दर महिन्याला रिचार्जचे दर असे वाढवतायत जसं काही हे लोक हवेतच जेवण बनवून पाठवतायत! बरं, आजारी पडावं तर तिथं डॉक्टर बसलेत अव्वाच्या सव्वा बिलं फाडायला. डॉक्टरांची फी ऐकली की आजार पळून जातो आणि हार्ट अटॅकच यायची वेळ येते. त्यात हे वरचे ‘उपद्व्याप’ वेगळेच! कधी हे अपडेट करा, तर कधी ते अपडेट करा. माणसाने कामधंदा सोडून फक्त रांगेतच उभं राहावं की काय? बँका आणि कचेऱ्यांच्या नंबरात उभं राहून माणसाच्या चपला झिजल्या, पण हे ‘अपडेट’ काही संपेना!
आता तर साधी केस-दाढी करायची म्हटलं तरी दोनशे रुपये लागतात. त्यात भर म्हणजे तो काय प्रकार आहे ‘जीएसटी’! अहो, माणूस जन्माला आल्यापासून ते मरेपर्यंत या जीएसटीचा फास काही सुटत नाही. पाळणा विकत घेतला तरी कर आणि तिरडीचं सरण घेतलं तरी कर! म्हणजे श्वास घेण्यावरच काय तो कर लावायचा बाकी ठेवलाय यांनी. सामान्य माणूस म्हणून जगणं आता गुन्हा झालाय का? रात्रंदिवस लेकरांनी राबायचं आणि शेवटी सगळं या महागाईच्या दरीत ओतायचं? शिल्लक ठेवण्याचं तर नावच घ्यायचं नाही बाबा! उसनवारीने लोकांचे कंबरडे मोडले आहे. उसनवारी कधी फेडायची, ही आता मोठी डोकेदुखी झाली आहे. एका भगिनीनं तर डोळ्यात पाणी आणून विचारलं, “अहो, जगाव की मरावे हेच कळेनासं झालंय.” अरे, मरायला तरी कुठे पैसे शिल्लक आहेत? सरण सुद्धा आता महाग झालंय!
पण, थोडा थांबा! इतकं सगळं नैराश्य असलं तरी, आपली माती आणि आपली माणसं सहजासहजी हार मानणारी नाहीत. एका मावशीने शेवटी जाता जाता जे सांगितलं, ते ऐकून थोडं हायसं वाटलं. ती म्हणाली, “अहो अत्रे साहेब, कितीही महागाई वाढली तरी आमची चूल पेटायची थांबत नाही. लाकूड नाही तर पालापाचोळा, पण आम्ही पोटाची खळगी भरतोच. आमचं कंबरडं मोडलं असेल, पण आमची जिद्द अजून जिवंत आहे. हे महागाईचं संकट सुद्धा जाईल, आणि पुन्हा चांगले दिवस येतील!” काय म्हणाल? हे ऐकून वाटलं, खरोखरच, जगायची जिद्द आणि आशा माणसाला संकटांवर मात करायला शिकवते. या संकटाच्या काळात सुद्धा एकमेकांना साथ देणारी ही ग्रामीण जनता, खऱ्या अर्थाने या देशाचं सामर्थ्य आहे. चला, या कठीण काळातही आपण आशावादी राहूया, कारण अंधारानंतरच खरी पहाट येते !
