विशेष लेख : फाटलेल्या नभाला ठिगळे किती लावणार?
नमस्कार वाचक हो …
आजचा आमचा हा लेख म्हणजे महाराष्ट्राच्या विदीर्ण झालेल्या नशिबावर घातलेला एक मार्मिक आणि उपरोधिक घाला आहे. ‘फाटलेल्या नभाला ठिगळे किती लावणार?’ असा प्रश्न जेव्हा आम्ही विचारतो, तेव्हा आम्हाला समोर दिसतात ते आमचे सुई-दोरा घेऊन बसलेले राज्यकर्ते! ज्या वस्त्राची आता साधी वीणही उरलेली नाही, ते वस्त्र रफू करण्याचे ढोंग हे लोक इतक्या थाटात करत आहेत की, जणू काही हे विधात्याचे खास शिंपीच आहेत! मुळात ज्यांचे स्वतःचे सदरे फाटलेले आहेत, ते लोक जगाचे फाटलेले नभ शिवण्याची स्वप्ने दाखवत आहेत, हाच या शतकातील सर्वात मोठा विनोद आहे.
महाराष्ट्राच्या नशिबाचे वस्त्र विणताना देवाने नक्कीच अस्सल सुत वापरले होते, पण आज ते वस्त्र ज्यांच्या हाती आहे, त्यांनी आपल्या स्वार्थाच्या कात्रीने त्याचे इतके तुकडे केले आहेत की, आता मूळ कापड शोधायला पुरातत्व खात्याला पाचारण करावे लागेल. एका बाजूला छिद्र पडले की दुसरीकडचा तुकडा कापायचा आणि तो तिथे शिवून आपली अब्रू राखण्याचा केविलवाणा प्रयत्न करायचा, यालाच हल्ली ‘सत्ताकारण’ म्हणतात. पण साहेब, लक्षात ठेवा, हे ठिगळांचे राजकारण म्हणजे जणू फाटलेल्या बनियानवर लावलेले रेशमी ठिगळ आहे! ते लावले काय आणि नाही लावले काय, आतले उघडेपण जगाला दिसतेच आहे. एक टाका घातला की दुसरे कापड उसवते, आणि दुसरे शिवले की तिसरीकडूनच भोक पडते; हा महाराष्ट्राच्या विकासाचा देखावा आहे की चिंध्यांचा बाजार?
आज नीतिमत्तेची सुई गहाण पडली आहे आणि कर्तव्याचा दोरा सत्तेच्या वेशीवर टांगला आहे. सुशिक्षित तरुण पदव्यांचे कागद घेऊन उभा आहे, पण त्याला रोजगाराचे साधे ठिगळ लावायलाही कोणाकडे वेळ नाही. गृहिणींच्या पदराला गाठी मारून मारून आता पदरच उरला नाही, तरीही आमचे शासनकर्ते ‘सर्व काही आलबेल आहे’ असे ओरडून सांगत आहेत. हा प्रकार म्हणजे चक्क स्मशानात बसून ‘मंगल अष्टके’ गाण्यासारखा आहे! ज्यांच्या हातात सत्ता आहे, त्यांना सामान्य माणसाच्या फाटलेल्या नशिबापेक्षा स्वतःच्या खुर्चीचा सांधा कसा घट्ट बसेल, याचीच चिंता अधिक आहे.
आज महाराष्ट्राच्या अस्मितेचे वस्त्रहरण चव्हाट्यावर होत आहे, पण रक्षणकर्ता शोधायला गेलो तर प्रत्येक गल्लीत एक शकुनी फासे फेकत बसलेला दिसतो. ठिगळ लावण्याची सुद्धा एक पद्धत असते, सांधा असा जोडावा की तो दिसू नये. पण इथे तर सांधेच इतके झाले आहेत की मूळ कापड नेमके कोणते होते, हे सांगण्यासाठी आता एखाद्या थोर ज्योतिषाला बोलवावे लागेल. हा शिवणकामाचा तमाशा आता पुरे झाला! हे लोक नभाला ठिगळ लावायला निघालेत, पण यांना स्वतःचे पाय नीट झाकता येत नाहीत, हीच मोठी गंमत आहे.
पण तरीही, आम्हास खात्री आहे की हा अंधार कायमचा नाही. शेवटी हे ‘नभ’ कोणा एका राजकारण्याचं नसून ते या मातीत राबणाऱ्या कष्टकऱ्याचं आणि इमानदार माणसाचं आहे. कितीही ठिगळं लावली तरी मूळ वस्त्राचं तेज लपत नाही. ज्या दिवशी महाराष्ट्राचा सामान्य माणूस आपली स्वाभिमानाची सुई आणि जिद्दीचा दोरा हाती घेईल, त्या दिवशी हे फाटलेलं नभ पुन्हा एकदा आनंदाच्या आणि समृद्धीच्या चांदण्यांनी उजळून निघेल. आभाळ फाटलं म्हणून रडत बसण्यापेक्षा, ते पुन्हा नव्याने विणण्याची ताकद या सह्याद्रीच्या पुत्रांमध्ये नक्कीच आहे. उद्याची पहाट ही ठिगळांची नसून, सुवर्णतंतूंनी विणलेल्या एका नव्या आणि तेजस्वी महाराष्ट्राची असेल, यात शंका नाही!
