बापाची काठी मोडली अन् बहिणीचं लग्न मोडलं… व्यसनाच्या काळोखातून प्रकाशाकडे नेणारा ‘विखारातून विजयाकडे’!
नमस्कार,
आजच्या या कलियुगात जिथे तरुण पिढी ‘रील’च्या दुनियेत आणि पांढऱ्या पुडीच्या नशेत आपला मेंदू गहाण ठेवून बसली आहे, तिथे एखादा कलेचा गोळा असा धडकतो की, झोपलेल्या समाजाच्या कानशिलातच लागते! ‘प्रेस मीडिया लाईव्ह’ प्रस्तुत आणि मेहबूब सर्जेखान सर यांच्या लेखणीतून उतरलेला ‘विखारातून विजयाकडे’ हा लघुपट म्हणजे निव्वळ ६० मिनिटांचा खेळ नाही, तर तो एका जळत्या संसाराचा आक्रोश आणि त्यातून फिनिक्ससारखी भरारी घेणाऱ्या तरुणाचा पोवाडा आहे!
कथानकाचे काळीज: एका घराची राखरांगोळी!
पडदा उघडतो आणि काळजाचा ठोका चुकतो. पश्चिम महाराष्ट्राच्या मातीतला एक उमदा तरुण, आकाश, जो म्हाताऱ्या बापाची काठी व्हायला हवा होता, तोच आज नशेच्या ‘विखारात’ असा काही रुतला आहे की त्याला कचऱ्याच्या ढिगाऱ्यात पडल्याचंही भान नाही. अरे, ज्या हातांनी बहिणीच्या डोक्यावर अक्षता टाकायच्या, त्याच हातांनी तिच्या लग्नासाठी जमवलेले पैसे चोरून तिचं भविष्य काळवंडून टाकायचं? काय हा दैवदुर्विलास!
बहीण संगीता हंबरडा फोडून विचारतेय— “माझा काय गुन्हा आहे?” हे ऐकताना दगडी काळजाच्या माणसालाही पाझर फुटेल. व्यसनी माणसाची बहीण म्हणून तिचं ठरलेलं लग्न मोडतं, तेव्हा तो फक्त एका मुलीचा अपमान नसतो, तर तो संपूर्ण माणुसकीचा पराभव असतो!
सिंहाची डरकाळी : नायक महमद रफीक मांगुरे सरांचा तडाखा..!
पण जेव्हा अंधार चहूकडून वेढतो, तेव्हाच एका तेजाची एन्ट्री होते. पडद्यावर नायक महमद रफीक मांगुरे सर यांची एन्ट्री म्हणजे जणू साक्षात अन्यायाचा जबडा फाडणारा नरसिंह! मांगुरे सरांनी या लघुपटात जो ‘मार्गदर्शक’ उभा केला आहे, त्याला तोड नाही. त्यांचे संवाद म्हणजे जणू अग्नीच्या ठिणग्या!
जेव्हा ते आकाशचा हात हवेतच पकडून गर्जतात— “थांब आकाश! हा हात जो तुझ्या रक्तावर आणि घराच्या अब्रूवर उठलाय, तो तुझा नाही… त्या नशेतल्या विखाराचा आहे!” — तेव्हा समोरच्या माणसाची नशा तर काय, पण त्याच्यातली मेलेली माणुसकीही खडबडून जागी होते. मांगुरे सरांचा तो पहाडी आवाज आणि डोळ्यांतील जरब पाहून असं वाटतं की, आजच्या भरकटलेल्या तरुणाईला अशाच एका ‘मर्दाच्या’ धाकाची आणि मार्गदर्शनाची गरज आहे.
दिग्दर्शकीय पैलू आणि समाजप्रबोधन
निर्माता-दिग्दर्शक मेहबूब सर्जेखान सर यांचे करावे तितके कौतुक थोडेच आहे. त्यांनी केवळ कॅमेरा लावून चित्रीकरण केले नाही, तर समाजाच्या एका सडलेल्या जखमेवर शस्त्रक्रिया केली आहे. समीर आणि राहुल यांसारखे ‘प्रामाणिक मित्र’ दाखवून त्यांनी मैत्रीची नवी व्याख्या मांडली आहे. व्यसनाच्या गर्तेत ढकलणाऱ्या मित्रांच्या जगात, बाहेर खेचणारे मित्र कसे असावेत, हे या लघुपटातून शिकण्यासारखे आहे.
परिवर्तन: विखाराकडून विजयाचा गुलाल!
लघुपटाचा उत्तरार्ध हा परिवर्तनाचा प्रवास आहे. मांगुरे सरांच्या मार्गदर्शनाखाली आकाश जेव्हा पुनर्वसन केंद्रात घाम गाळतो, तेव्हा प्रेक्षकांना जाणीव होते की, ‘हारलेला माणूस पुन्हा जिंकू शकतो, फक्त त्याने लढायची तयारी हवी.’ शेवटी जेव्हा तो आपल्या पहिल्या पगाराचे पाकीट आई-वडिलांच्या हातात ठेवतो आणि बहिणीच्या आयुष्यात पुन्हा सुखाचे तोरण बांधले जाते, तेव्हा मिळणारा आनंद हा जगातल्या कोणत्याही अंमली पदार्थाच्या नशेपेक्षा हजार पटीने मोठा असतो!
अंतिम भाष्य:
मंडळी, ‘विखारातून विजयाकडे’ हा केवळ लघुपट नाही, तर हे एक जिवंत आंदोलन आहे. मांगुरे सरांनी शेवटी दिलेला संदेश— “नशा ही शरीराची नको, तर ती कष्टाची आणि प्रगतीची हवी!” — हा मंत्र प्रत्येक तरुणाने आपल्या हृदयावर कोरून ठेवावा.
ज्याला आपल्या आईच्या डोळ्यातले अश्रू आणि बापाच्या कपाळावरच्या आट्या दिसत नाहीत, तो माणूस नसून दगड आहे! आणि या दगडाला पाझर फोडण्याचं काम ‘प्रेस मीडिया लाईव्ह’च्या या टीमने चोख बजावलं आहे. या लघुपटाचे यश हेच की, तो पाहिल्यावर प्रेक्षक चित्रपटगृहातून बाहेर पडताना ‘व्यसनमुक्त’ भारत घडवण्याची प्रतिज्ञा घेऊनच बाहेर पडेल!
