महागाईचा ‘दुसरा डोस’: शिक्षण आणि आरोग्याचा बाजार !

आधीच महागाईने कंबरडं मोडलं होतं, त्यात आता शिक्षण आणि आरोग्य यांसारख्या मूलभूत गरजा म्हणजे ‘लक्झरी’ आयटम झाल्या आहेत.

१. शाळेची फी की गृहकर्जाचा हप्ता?

पूर्वी पाटी-पेन्सिल आणि सरकारी शाळेत पोरं शिकून मोठी व्हायची. आता पोरगा शाळेत पाऊल टाकण्याआधी बापाला ‘डोनेशन’च्या नावाखाली किडनी विकायची पाळी येते. पुस्तकांचे संच, युनिफॉर्म, बसचं भाडं आणि वरून त्या ‘ऍक्टिव्हिटी’ फी ! शाळा ही मंदिरं राहिली नसून ‘फाइव्ह स्टार हॉटेल्स’ झाली आहेत, जिथे फक्त श्रीमंतांचीच पोरं ताठ मानेने चालू शकतात. सामान्य माणसाने मुलाला शिकवायचं स्वप्न बघणं म्हणजे स्वतःच्या पायावर कुऱ्हाड मारून घेण्यासारखं झालंय.

२. दवाखान्यात जाण्यापेक्षा ‘मरण’ स्वस्त !

आजच्या काळात माणसाला आजारी पडण्याची सुद्धा भीती वाटते. ताप आला तरी ‘पॅकेज’ सुरू होतं.

रक्ताच्या चाचण्या, स्कॅनिंग आणि रिपोर्ट या चक्रातून माणूस बाहेर येईपर्यंत त्याचं बँक बॅलन्स ‘व्हेंटिलेटर’वर गेलेलं असतं.

औषधांच्या किमती अशा वाढल्यात की, गोळी घेतल्यावर दुखणं थांबण्याऐवजी बिल बघून पुन्हा बीपी वाढतो. डॉक्टरकडे गेल्यावर तो तब्येत तपासण्याआधी ‘विमा’ आहे का ते विचारतो. विमा नसेल तर सामान्य माणसाने थेट देवालाच साकडं घातलेलं बरं!

३. ‘बचत’ हा शब्द आता डिक्शनरीतून गायब

“थेंबे थेंबे तळे साचे” ही म्हण आता जुनी झाली. आता “थेंबे थेंबे खिसा रिकामा” हीच नवी व्याख्या आहे. महिन्याचा पगार हा फक्त ‘ट्रान्झिट पॉईंट’ झालाय—बँकेत येतो आणि वीज बिल, पाणी बिल, इंटरनेट आणि कर्जाचे हप्ते यात विरघळून जातो. शेवटी हातात उरते फक्त पुढच्या महिन्याची वाट पाहण्याची जिद्द!

निष्कर्ष: महागाईने फक्त खिसा कापला नाही, तर माणसाची स्वप्नं आणि स्वाभिमानही ओरबाडून काढला आहे. ‘अच्छे दिन’ येतील तेव्हा येतील, पण सध्या ‘आहेत ते दिवस’ काढताना सामान्यांच्या नाकी नऊ येत आहेत.