बातमीला ‘घाई’ आणि जाहिरातीला ‘बघतो’!

वृत्तपत्र किंवा न्यूज पोर्टल चालवणे हे अत्यंत जबाबदारीचे आणि तितकेच कसरतीचे काम असते. पण अनेकदा बातमीदारांकडून या जबाबदारीचे भान राखले जात नाही, याचे वाईट वाटते. एखादी बातमी पाठवली की लगेच फोन खणखणायला लागतो— *”साहेब, बातमी महत्त्वाची आहे, जरा लवकर प्रसिद्ध करा!”* संपादकीय डेस्कवर आधीच कामाचा प्रचंड ताण असतो, त्यात या घाईच्या फोनमुळे कामात व्यत्यय येतो. बातम्यांची शहानिशा करणे, त्या दुरुस्त करणे यात संपादकाचा बराच वेळ जातो, पण बातमीदारांना मात्र बातमी लगेच हवी असते.

अडचण तेव्हा निर्माण होते, जेव्हा वृत्तपत्राचा आर्थिक डोलारा पेलण्यासाठी जाहिरातींची गरज असते. जेव्हा संपादकांकडून या बातमीदारांना आपल्या भागातून एखादी छोटी-मोठी जाहिरात मिळवण्यासाठी प्रयत्न करायला सांगितले जाते, तेव्हा मात्र त्यांच्याकडून केवळ *”बघतो साहेब…”* एवढेच उत्तर येते. जाहिरातीचा विषय निघताच हेच बातमीदार एकदम शांत होतात किंवा वेळ मारून नेतात.

अनेकदा बातमीदारांना असे वाटते की, संपादक म्हणजे फक्त बातम्या प्रसिद्ध करणारे एक माध्यम आहे. पण संपादकालाही स्वतःचा संसार असतो, आर्थिक गरजा असतात, हे ते विसरून जातात. कौटुंबिक जबाबदाऱ्या, दैनंदिन खर्च आणि न्यूज एजन्सी चालवण्याचा मोठा आर्थिक भार हा संपादकालाच सोसावा लागतो. वृत्तपत्र केवळ हवेवर किंवा मोफत सेवेवर चालू शकत नाही, त्याला आर्थिक पाठबळ आवश्यक असते, हे कटू सत्य आहे.

अशा परिस्थितीत, रोज रोज बातमीदारांकडे पाठपुरावा करणे आणि त्यांच्याकडून अपेक्षाभंग पदरी पाडून घेणे, यापेक्षा **’बातमीदार न ठेवता स्वतः एकट्यानेच सर्व काम केलेले बरे’** असा विचार मनात आल्याशिवाय राहत नाही. उगाच कुणावर अवलंबून राहून त्रास करून घेण्यापेक्षा, आपल्या तत्त्वांवर आणि स्वतःच्या कष्टावर काम करणे कधीही उत्तम.

संत तुकारामांच्या भाषेत सांगायचे तर— “स्वतः मरावे आणि स्वर्ग बघावे!”

स्वतःच कष्ट करावेत, स्वतःच बातम्या गोळा कराव्यात आणि आपल्या हिमतीवर हे कार्य पुढे न्यावे. यामुळे किमान रोजचा मनस्ताप तरी टळेल आणि स्वाभिमानाने काम करण्याचा आनंद तरी मिळेल!