आजोबा नावाचा रक्षकच झाला भक्षक, पुण्याच्या कपाळावर उमटला हा काळा ठिपका प्रत्यक्ष..!
पुणे – विद्येचं माहेरघर, संस्कृतीचं लेणं आणि सुसंस्कृतपणाचा वारसा सांगणाऱ्या आमच्या पुण्यात आज माणुसकीने मान खाली घालावी, अशी एक संतापजनक घटना घडली आहे. ज्या पर्वतीच्या पायथ्याशी हजारो भाविक श्रद्धेने नतमस्तक होतात, त्याच परिसरात नात्याला आणि विश्वासाला काळिमा फासणारा एक भीषण प्रकार उघडकीस आला आहे. एका नऊ वर्षांच्या निष्पाप कळीला, तिच्याच सख्ख्या आजोबांनी खुडण्याचा प्रयत्न करावा? छे! हे ऐकून अंगावर सरसरून काटा येतो आणि संतापाचा पारा चढल्याशिवाय राहत नाही.
सत्तर वर्षांचे अंबादास जाधव ज्या वयात माणसाने नातवंडांना रामायण-महाभारताच्या गोष्टी सांगून त्यांच्यावर संस्कारांचे शिंपण करायचे, नातीच्या डोक्यावरून आशीर्वादाचा हात फिरवायचा, त्याच वयात हा माणूस वासनेचा गुलाम बनून स्वकीयांच्याच रक्तावर धावून जातो? हे पाहून काळजाचा थरकाप उडतो आणि म्हणावंसं वाटतं— “अरे नराधमा, तू माणूस तरी आहेस का?” पीडितेचे आई-वडील पोटाची खळगी भरण्यासाठी मजुरीला गेले होते. घराची आणि त्या चिमुरडीची जबाबदारी या ‘आजोबा’ नावाच्या वटवृक्षावर होती. पण हा वृक्षच जेव्हा विषारी फळं देऊ लागतो, तेव्हा या जगात सुरक्षित कोण, हा प्रश्न आ वासून उभा राहतो.
या घटनेकडे पाहिलं की अंतरात्मा ओरडून सांगतो— “या कलियुगात आता माणुसकी पूर्णपणे मेलेली आहे!” ज्या जगात रक्ताची नातीच रक्ताळलेली स्वप्नं पाहू लागतात, तिथे माणुसकी जिवंत आहे असं म्हणणं म्हणजे स्वतःचीच फसवणूक करण्यासारखं आहे. आज माणुसकी मेली नसती, तर एका निष्पाप बालिकेला तिच्याच आजोबांच्या कुशीत भीती वाटली नसती. पूर्वी आपण म्हणायचो की घराबाहेर लांडगे फिरतायत, पण आता तर घराच्या उंबरठ्यातच लांडगे बसलेले आहेत!
रात्रीची ती वेळ, ती अजाण बालिका घरात एकटी आणि समोर हा नराधम! त्या चिमुकलीने जो आर्त टाहो फोडला, तो भिंतीपलीकडे राहणाऱ्या एका सजग माऊलीने ऐकला. तिने घराच्या फटीतून जे पाहिले, त्याने तिच्याही पायाखालची जमीन सरकली असेल. आरोपीने घराचे दार आतून लावून घेतले होते, आपले पाप लपवण्यासाठी त्याने त्या मुलीला पोटमाळ्यावर डांबले. पण लक्षात ठेवा, पाप हे कधीच लपवता येत नाही, ते आरडाओरडा केल्याशिवाय राहत नाही. शेजारच्या त्या माऊलीने दाखवलेल्या धैर्यामुळेच आज एका चिमुकलीचा जीव आणि तिचे भविष्य वाचले आहे, नाहीतर या सैतानाने काय केले असते, याची कल्पना करूनही अंगावर शहारे येतात.
या घटनेनंतर पीडितेच्या मातेने दिलेली प्रतिक्रिया म्हणजे प्रत्येक पुणेकराच्या मनातील धगधगता अंगार आहे. “तो माझा सासरा असला तरी त्याला सोडू नका, त्याला फाशीचीच शिक्षा झाली पाहिजे!” हा आक्रोश पाषाणही वितळवेल असा आहे. संतप्त नागरिकांनी या नराधमाला जो चोप दिला, तो केवळ एका व्यक्तीला दिलेला चोप नसून, समाजात वावरणाऱ्या अशा विकृत मानसिकतेवर उगारलेला आसूड आहे.
पुणेकरांनो, आज प्रश्न केवळ एका गुन्ह्याचा नाही, तर आपल्या अस्तित्वाचा आहे. जर छोटी मुलं आपल्याच घरात, आपल्याच रक्ताच्या माणसांसोबत सुरक्षित नसतील, तर आपण प्रगतीची कोणती गाणी गाणार आहोत? कुंपणानेच शेत खाण्याचा हा प्रकार म्हणजे माणुसकीच्या देव्हाऱ्यात सैतानाने केलेला नग्न नाच आहे. पोलिसांनी या अंबादास जाधवला बेड्या ठोकल्या आहेत, पण आता कायद्याने त्याला अशी काही अद्दल घडवावी की, पुन्हा कोणत्याही नराधमाची नजर कोणाही निष्पाप कळीकडे वळण्याची हिंमत होणार नाही.
असो, कायद्याचा बडगा बसेलच, पण या मेलेल्या माणुसकीला पुन्हा जिवंत करण्यासाठी आपल्याला घराघरातून सावध आणि डोळ्यांत तेल घालून राहावे लागेल!
