अहा ! मानवी देहाचे हे कसले कुबेरपण ? : डोक्यावर चांदी, रक्तात साखर अन् हाडात लोखंड !
माणूस जन्माला येतो तेव्हा रडत येतो, पण वय वाढलं की निसर्ग त्याला असा काही ‘नटवतो’, की साक्षात कुबेरालाही त्याची असूया वाटावी! आपण म्हणतो म्हातारपण आलं, पण अहो, हे म्हातारपण आहे की चालतं-बोलतं ‘दागिन्यांचं दुकान’? तरुणपणी ज्याच्या खिशात साधी तांब्याची दमडी नसायची, तोच माणूस सत्तरी गाठली की अक्षरशः सोन्या-चांदीत लोळू लागतो! निसर्गाचा हा काय अजब न्याय म्हणावा?
नशिबाचा खेळ बघा कसा असतो! जिथं गरिबी असते, तिथं शरीर कसं धडधाकट आणि पोलादासारखं असतं. गरिबाच्या पोटात भूक असते, पण ताटात पक्वान्नं नसतात; तरीही तो दगडसुद्धा पचवून फस्त करतो. पण इकडे ‘गर्भश्रीमंतांची’ तऱ्हाच न्यारी! कपाटात नोटांची बंडलं असतात, पण समोर आलेल्या बासुंदीच्या वाटीकडे हे श्रीमंत महाशय अशा नजरेने पाहतात, जणू काही समोर साक्षात यमराजच उभा आहे! मधुमेह आणि रक्तदाब नावाचे हे दोन पहारेकरी त्यांच्या जिभेवर असे काही बसलेले असतात, की पैसा असूनही त्यांना साधी गुळाची ढेप खाण्याची चोरी होते.
मजा बघा, ज्यांना आपण या रोगांचे ‘तारणहार’ मानतो, त्या तज्ज्ञांचीही अवस्था काही वेगळी नाही! जे मोठे तज्ज्ञ जगभर साखरेवर प्रवचनं झोडतात, त्यांनाच स्वतःला या गोड व्याधीने ग्रासले आहे. तर जे हृदयाचे ठोके मोजणारे वैद्य आहेत, त्यांनाही स्वतःच्या हृदयासाठी सकाळी उठल्या उठल्या निमूटपणे गोळी गळावी लागते! जो स्वतः वैद्य आहे, त्यालाही या शरीराच्या श्रीमंतीतून सुटका नाही, तिथे सामान्य माणसाची काय कथा?
परंतु, एक गोष्ट मात्र सूर्यप्रकाशाइतकी सत्य आहे— निरोगी शरीर हीच खरी संपत्ती आहे! जगाच्या बाजारात सोन्याचे भाव वधारले तरी ज्याचं आरोग्य ठणठणीत आहे, तोच खरा महाश्रीमंत. वय वाढत जातं तशी ही श्रीमंती शरीरात डोकावू लागते. पन्नाशी उलटली की तुमचे केस चांदीच्या रंगात न्हाऊन निघतात. दातांत सोन्याची तार चमकू लागते आणि डोळ्यांत चक्क मौल्यवान मोती उतरतो. रक्तात इतकी साखर वाढते की, शरीराचा साखरेचा कारखानाच व्हावा! खिशात पैसे नाहीत म्हणून काय झालं? निसर्ग तुमच्या मूत्रपिंडामध्ये असे काही ‘महागडे खडे’ तयार करतो की, ते बाहेर काढायला नामवंत वैद्यांनाही घाम फुटतो! शरीराची ही जुनी झालेली ‘इमारत’ जेव्हा जर्जर होऊ लागते, तेव्हा आधुनिक शास्त्र त्यात पोलादी सळ्या घुसवतं.
या शरीराच्या श्रीमंतीचा एकच मोठा शत्रू आहे, तो म्हणजे व्यसन! लक्षात ठेवा, चांगल्या आरोग्यासाठी व्यसनापासून लांब राहा, हा तर निसर्गाचा थेट इशारा आहे. ज्याच्या आयुष्यात व्यसनांचे ‘दलाल’ शिरले, त्याच्या शरीराचे ‘दिवाळे’ निघायला वेळ लागत नाही.
वाचकांसाठी बोध :
निरोगी शरीर हीच तुमच्या आयुष्यातील सर्वात मोठी मिळकत आहे. पैसा येतो आणि जातो, पण शरीराची संपत्ती एकदा खर्च झाली की ती पुन्हा कोणत्याही पेढीत व्याजासह मिळत नाही. आजारपणाला ‘आजार’ न मानता ती निसर्गाने दिलेली ‘आभूषणं’ आहेत असं मानून हसा, पण ही शरीर-संपत्ती जपण्यासाठी व्यसनांपासून चार हात लांबच राहा!
आणि सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे, आयुष्यभर लबाडीने वागणाऱ्यांनी एक गोष्ट ध्यानात ठेवावी की, तुमची ही लबाडी म्हातारपणी व्याजासकट बाहेर निघते! निसर्गाचा हिशोब चोख असतो. तिथे वशिलेबाजी चालत नाही. शेवटी काय, कर्म चांगले केले तर त्याचे फळ चांगलेच मिळते! जसे पेराल तसे उगवेल. शरीराची ही शेती जर चांगल्या कर्माने आणि प्रामाणिक विचारांनी कसली, तरच सुखी आरोग्याचे फळ पदरात पडेल!
