बारामतीकरही झाले घोसरवाडकरांच्या प्रेमाचे ‘कैदी’; सात दिवसांच्या प्रवासात माणुसकीचा ‘विठ्ठल’ भेटला!
इचलकरंजी | माणसाने देव शोधायला मंदिरात जावे की माणसात, याचा निकाल तिरुपतीच्या वाटेवर लागला आहे! आजच्या स्वार्थी जगात जिथे सख्खे भाऊ एकमेकांशी बोलायला तयार नाहीत, तिथे घोसरवाडच्या २० वाघांनी माणुसकीचा असा काही ‘रुबाब’ दाखवला की, सोबत असलेले बारामतीकर चकितच झाले. हा प्रवास केवळ तिरुपतीचा नव्हता, तर तो ‘संस्कृती’ आणि ‘संस्कारांच्या’ देवाणघेवाणीचा सोहळा ठरला!
घोसरवाडची ‘एकता एक्सप्रेस’!
या प्रवासात बारामतीचे सहा आणि इचलकरंजीचे पाच शिलेदार सहभागी झाले होते. सात दिवसांच्या या सहवासात घोसरवाडच्या तरुणांनी आपला जो ‘बाणा’ आणि ‘आदरयुक्त संस्कृती’ दाखवली, त्याने परकेपणाच्या भिंती पार कोसळून गेल्या. “माझं गाव, माझं प्रेम” हा केवळ नारा नव्हता, तर तो त्यांच्या वागण्यातला जिवंतपणा होता. प्रवासात एकमेकांची काळजी घेणे, हसत-खेळत राहणे आणि गावातल्या गुण्यागोविंदाने नांदण्याच्या परंपरेची साक्ष देणे, हे पाहून सर्वांचे ऊर अभिमानाने भरून आले.
प्रेमाचे ‘आमंत्रण’ अन् माणुसकीचे ‘अत्तर’
घोसरवाडकरांच्या या अफाट प्रेमापुढे बारामतीकर अक्षरश: नतमस्तक झाले. निरोपाच्या क्षणी बारामतीच्या भक्तांनी सर्वांना आपुलकीचे आमंत्रण दिले. ही काही केवळ औपचारिकता नव्हती, तर ती एका नव्या नात्याची सुरुवात होती. विजय फडतारे (संपादक, साप्ताहिक ग्रामदैवत) यांनी या प्रवासाचा हा हृदयस्पर्शी अनुभव शब्दांत मांडताना सांगितले की, “असा एकोपा आणि असा चांगुलपणा आजच्या काळात दुर्मिळ आहे.”
थोडक्यात काय… तर घोसरवाडच्या या ‘रत्नांनी’ सिद्ध करून दाखवले की, गाव छोटे असले तरी तिथल्या माणसांची मने हिमालयासारखी मोठी आहेत!
