कुणाचे पाय धरावेत आणि कुणाचे कान धरावेत, याचा विसर सामान्य माणसाला पडला आहे. ‘

आजच्या काळात कुणाचे पाय धरावेत आणि कुणाचे कान धरावेत, याचा विसर सामान्य माणसाला पडला आहे. ‘पाया पडायची लायकी नसलेल्या’ पुढाऱ्यांच्या गर्दीत आज महाराष्ट्र हरवला आहे. कालपरवा अजितदादा पवार एका भाषणात कडाडले की, “आजचे पुढारी पाया पडायच्या लायकीचे नाहीत, त्यापेक्षा आई-वडिलांच्या आणि गुरूंच्या पाया पडा!” दादांच्या तोंडी हे वाक्य म्हणजे ‘ब्रह्मवाक्य’ मानायला हवे! कारण ज्या राजकारणात आज सकाळी पाय धरले की दुपारी पाय ओढले जातात, तिथे पाया पडण्याची संस्कृती शिल्लक राहिलीच कुठेय?

राजकारणाचा ‘वंगाळ’ बाजार

आजचे राजकारण म्हणजे नुसता ‘वंगाळ’ प्रकार झाला आहे. ‘वंगाळ’ हा शब्दही आजच्या परिस्थितीसाठी छोटा पडेल इतकी घाण या क्षेत्रात साचली आहे.

निष्ठा: आज इकडे, उद्या तिकडे. जणू काही राजकीय निष्ठा म्हणजे एखाद्या उपाहारगृहातील ‘मेन्यू कार्ड’ झाले आहे.

इतिहास: अजितदादा म्हणतात त्याप्रमाणे, पुढाऱ्यांच्या पायाला हात लावण्यापूर्वी त्यांचा इतिहास आठवला, तर हाताला चटके बसल्याशिवाय राहणार नाहीत. ज्यांनी कालपर्यंत एकमेकांना ‘चोर’ आणि ‘भ्रष्टाचारी’ म्हणून शिव्या घातल्या, तेच आज एकमेकांच्या गळ्यात गळे घालून “आम्हीच महाराष्ट्राचे उद्धारकर्ते” म्हणून मिरवत आहेत.

पाया पडायचेच असेल तर…

अहो, ज्या आईने तुम्हाला नऊ महिने पोटात वाढवले आणि ज्या बापाने रक्ताचे पाणी करून तुम्हाला उभे केले, त्यांचे पाय सोडून तुम्ही या ‘हंगामी’ देवांच्या पाया पडता? हे पुढारी म्हणजे काय देव आहेत? पाच वर्षांनी एकदा दर्शन देणारे आणि निवडून आल्यावर तुम्हाला विसरणारे हे ‘इयत्ता पहिली’चे राजकारणी आणि त्यांच्या चरणी लीन होणारे तुम्ही मतदार!

मतदारांनो, आता तरी जागे व्हा! कुणाच्याही ‘पाया’ पडण्यापेक्षा स्वतःच्या ‘पायावर’ उभे राहायला शिका. पुढाऱ्यांच्या इतिहासाची पाने उलटून पहा, तिथे तुम्हाला जनतेची सेवा कमी आणि स्वतःची घरे भरल्याची नोंद जास्त दिसेल.

राजकारण की ‘गजकरण’? –

पुढारी आणि हत्ती यांच्यात आजच्या काळात काय फरक उरलाय? काहीच नाही! आजच्या राजकारणात आणि ‘गजकरणात’ मुळीच फरक राहिलेला नाही, हे सत्य आज महाराष्ट्राच्या चव्हाट्यावर आले आहे. अजितदादांनी पुढाऱ्यांच्या पाया पडण्यावरून जे विधान केले, ते आजच्या या ‘मस्तवाल’ राजकारण्यांच्या डोळ्यात अंजन घालणारे आहे.

मस्तवाल ‘गज’ आणि बिचारा मतदार

हत्ती (गज) जसा माजला की समोर काय येतेय याचा विचार न करता सगळं तुडवत सुटतो, तसंच आजच्या राजकारण्यांचं झालंय.

“पूर्वीचे राजकारण हे विचारांचे होते, आजचे राजकारण हे निव्वळ ‘गजकारण’ म्हणजे ताकदीचा आणि पैशाचा धिंगाणा झाला आहे. ज्यांच्या डोक्यात सत्तेची ‘अंबारी’ बसली आहे, त्यांना खाली वाकलेल्या जनतेचा चेहरा दिसेनासा झालाय!”

इतिहास आठवा आणि मगच वाका!

अहो, या पुढाऱ्यांच्या पाया पडायला जाताना त्यांचा इतिहास एकदा नजरेखालून घाला. ज्यांच्या हाताला भ्रष्टाचाराची आणि सत्तेच्या उधळपट्टीची दुर्गंधी येते, त्यांच्या पायावर डोके टेकवणे म्हणजे स्वतःच्या स्वाभिमानाचा लिलाव करण्यासारखे आहे. अजितदादा अगदी रास्त बोलले – पाया पडायचेच असेल तर त्या आई-वडिलांच्या पडा ज्यांनी तुम्हाला माणूस म्हणून घडवलं, त्या गुरूंच्या पडा ज्यांनी तुम्हाला ज्ञान दिलं.

सडेतोड इशारा

आजचे राजकारण म्हणजे एक ‘वंगाळ’ चिखल झाला आहे. या चिखलात कमळे फुलण्यापेक्षा जास्त गजकरणच माजले आहे. सत्तेसाठी आज इकडे उडी, उद्या तिकडे उडी मारणारे हे पुढारी कोणत्या तोंडाने जनतेला आशीर्वाद देणार?

मतदारांनो, लक्षात ठेवा… हत्तीच्या पायाखाली आलेला माणूस पुन्हा उभा राहत नाही, आणि नीतिमत्ता गहाण ठेवलेल्या पुढाऱ्याच्या पाया पडलेला मतदार पुन्हा स्वाभिमानाने जगू शकत नाही. त्यामुळे या ‘गजकारण्यांना’ त्यांची जागा दाखवून द्यायची वेळ आली आहे!