स्क्रीनवरचा तो एक ‘मिस कॉल’ आणि संपणारं आयुष्य… बाळासाहेब मोहिते अन् बी. सचिन यांच्या ‘एक कॉल’ लघुपटाने जिंकली प्रेक्षकांची मने..!

( मेहबूब सर्जेखान ज्येष्ट संपादक )

आजच्या हाय-टेक दुनियेत माणसाच्या हातात ‘मोबाईल’ नावाचं एक खेळणं आलं आणि माणसाने सुटकेचा श्वास सोडला की, “चला, आता जग जवळ आलं!” पण याच जवळ आलेल्या जगातली सर्वात लांब गेलेली गोष्ट कोणती असेल, तर ती म्हणजे ‘माणसाचे माणसाशी असलेले जिव्हाळ्याचे संबंध’. आज एक साधा फोन कॉल माणसाचं आयुष्य घडवूही शकतो आणि एक कॉल न उचलल्यामुळे एखाद्याचं हसतं-खेळतं आयुष्य क्षणात उद्ध्वस्तही होऊ शकतं. वरवर पाहताना हा फक्त स्क्रीनवरचा एक ‘मिस कॉल’ दिसतो, पण त्यामागे समोरच्याच्या काळजाची झालेल्या घालमेलीची आणि डोळ्यातल्या पाण्याची ही संवेदनशील कथा आता एका सुंदर कलाकृतीद्वारे आपल्यासमोर आली आहे.

आचार्य अत्र्यांच्या शैलीत सांगायचं तर, “अहो, पूर्वीच्या काळी माणसं पत्र लिहून महिन्यान् महिने वाट पाहायची, तेव्हा त्यांच्या काळजात एवढी धडधड होत नव्हती; जितकी आज मोबाईलची स्क्रीन ब्लिंक होताना आणि पलीकडून प्रतिसाद न मिळताना माणसाच्या छातीत होते!”*

आपण अनेकदा खूप सहजतेने फोन सायलेंटवर टाकतो, किंवा “असेल काहीतरी…” म्हणून स्क्रीनकडे बघून तो बाजूला ठेवून देतो. पण कधी विचार केलाय का, की जो माणूस पलीकडून फोन लावतोय, त्याची मनःस्थिती काय असेल?

समजा एखादा मित्र किंवा नातेवाईक अचानक मोठ्या संकटात सापडला आहे. हॉस्पिटलची इमर्जन्सी असेल, पैशांची नड असेल, किंवा मनावर आलेलं एखादं भयंकर नैराश्याचं वादळ असेल. अशा वेळी त्याला जगात फक्त तुमचाच चेहरा आठवतो आणि तो आशेने तुमचा **नंबर** डायल करतो.

तिकडे फोनची रिंग वाजत राहते आणि इकडे त्या माणसाच्या आशेचा एकेक दिवा विझत जातो. पहिली रिंग… “उचलेल कदाचित”, दुसरी रिंग… “असेल कुठेतरी व्यस्त”, तिसरी रिंग… आणि शेवटी फोन कट होतो. तो फोन कट होत नाही, तर त्या संकटात सापдलेल्या माणसाची हिंमत तिथं तुटते. घरातून बाहेर गेलेल्या मुलाने किंवा पतीने रात्री उशिरापर्यंत फोन उचलला नाही, की घरातल्या आईच्या किंवा पत्नीच्या काळजाचा ठोका चुकतो. “काही अघटित तर घडलं नसेल ना?” या एकाच विचाराने त्यांचा पाझर सुटतो. तो फोन न उचलल्यामुळे निर्माण होणारा मानसिक छळ हा कोणत्याही शारीरिक जखमेपेक्षा भयंकर असतो.

मोबाईल कंपन्यांनी ‘कनेक्टिंग पीपल’ अशी टॅगलाईन ठेवली खरी, पण प्रत्यक्षात माणसाने माणसाचा फोन ‘डिस्कनेक्ट’ करण्याचा आणि नात्यांमध्ये ‘नो नेटवर्क झोन’ तयार करण्याचाच पराक्रम जास्त केला आहे. काही लोकांना तर फोन न उचलण्याची जणू सवयच असते. “आम्ही खूप बिझी आहोत” हा आव आणण्यात त्यांना एक वेगळाच आनंद मिळतो. पण अहो, तुम्ही कितीही मोठे चक्रवर्ती सम्राट असलात, तरी समोरच्याच्या गरजेपेक्षा तुमची ‘बिझी’ असण्याची व्याख्या मोठी असू शकत नाही. एखाद्याचा फोन वेळेवर न उचलल्यामुळे त्याचे किती मोठे नुकसान होऊ शकते, याचे भान जोपर्यंत आपल्याला येत नाही, तोपर्यंत आपण डिजिटल झालोय किंवा प्रगती केली असं म्हणणं म्हणजे निव्वळ शुद्ध मूर्खपणा आहे.

माणूस म्हणून जगत असताना एवढी संवेदनशीलता आपल्यात जिवंत असायलाच हवी. जर आपण एखाद्याचा फोन वेळेवर उचलू शकलो नाही, तर जग बुडत नाही हे मान्य आहे; पण आपल्या त्या एका दुर्लक्षामुळे पलीकडच्या माणसाच्या डोळ्यातलं पाणी जर जमिनीवर पडलं, तर आपल्या त्या व्यस्त असण्याला काय किंमत उरते?

तुम्ही मिटिंगमध्ये असाल, प्रवासात असाल, तर नक्कीच फोन कट करा. पण त्यानंतर समोरच्याला एक लहानसा “मी नंतर फोन करतो” असा मेसेज पाठवणं किंवा फ्री झाल्यावर स्वतःहून आवर्जून फोन करणं, ही केवळ सभ्यता नाही, तर ती माणसाने माणसाशी वागण्याची पद्धत आहे.

**पण म्हणतात ना, रात्रीच्या गर्भातूनच उद्याचा सुंदर सूर्योदय होत असतो!** जर एका न उचललेल्या फोनने नात्यात दुरावा येऊ शकतो, तर नंतर काळजीने केलेल्या एकाच ‘रिटर्न कॉल’मुळे तुटू पाहणारं नातं पुन्हा घट्ट जोडलं जाऊ शकतं. संकटाचे ढग कितीही गडद असले, तरी पलीकडून येणारा तुमचा एक आश्वासक आवाज समोरच्याच्या आयुष्यात हसू फुलवू शकतो.

पुढच्या वेळी जेव्हा तुमच्या मोबाईलची रिंग **वाजेल**, तेव्हा मनावरची मरगळ झटकून तो फोन आवर्जून उचला. तुमचा तो एक गोड संवाद कोणाच्या तरी काळजाला नक्कीच सुखावून जाईल. कारण शेवटी, मोबाईल चार्जिंगवर चालतो आणि आपली नाती ही फक्त आणि फक्त अशाच प्रेमळ संवादावर चालतात!

विशेष सादरीकरण आणि संपूर्ण टीमचे कौतुक..!

नात्यांमधील हीच संवेदनशील आणि डोळ्यात पाणी आणणारी भावूक कथा एका दर्जेदार लघुपटाच्या माध्यमातून पडद्यावर साकारली आहे. या लघुपटाची निर्मिती, दिग्दर्शन आणि अभिनय इतका ताकदीचा झाला आहे की तो थेट प्रेक्षकांच्या काळजाला हात घालतो आणि विचार करायला भाग पाडतो.

या कलाकृतीचे मूळ आधारस्तंभ म्हणजेच निर्माते आणि कथालेखक **बाळासाहेब मोहिते**. त्यांनी केवळ या महत्त्वपूर्ण विषयाची कथाच लिहिली नाही, तर अत्यंत संवेदनशीलतेने या लघुपटाची निर्मिती केली असून त्यात स्वतः एक प्रभावी विशेष भूमिकाही साकारली आहे. समाजाचे डोळे उघडणाऱ्या आणि प्रत्येकाच्या घरात घडणाऱ्या या विषयावर धाडसाने लघुपट बनवल्याबद्दल त्यांचे कौतुक करावे तितके थोडेच आहे.

लघुपटाचे लेखक, दिग्दर्शक, एडिटर आणि कॅमेरामन **बी. सचिन** यांनी आपल्या अष्टपैलू कौशल्याने या कथेला पडद्यावर जिवंत केले आहे. प्रत्येक फ्रेममधील भावना अचूक टिपत त्यांनी केलेले दिग्दर्शन आणि चपखल संपादन लघुपटाचा प्रभाव अधिक गडद आणि खिळवून ठेवणारा करतो.

कलाकार **शिवाजी येडवान, रोहित शिसोदे, नागेश आपचारी** आणि **विशाल पाच्छापुरे** यांनी आपापल्या भूमिकांना चोख न्याय दिला आहे. त्यांच्या नैसर्गिक आणि अस्सल अभिनयामुळे पडद्यावरची ही व्यथा प्रेक्षकांना स्वतःचीच वाटू लागते. यात बाल कलाकार **सई मोहिते** हिने देखील आपल्या गोड आणि भावूक अभिनयाने लघुपटात एक वेगळीच रंगत आणली आहे. या सर्व तंत्रज्ञ आणि कलाकारांच्या सांघिक प्रयत्नांमुळेच हा लघुपट एक उत्कृष्ट कलाकृती बनला आहे.

आपण रोज अनेक रिल्स बघतो, फॉरवर्ड करतो; पण आयुष्याला एक नवी दिशा देणाऱ्या आणि नात्यांचे महत्त्व पटवून देणाऱ्या या सुंदर सामाजिक लघुपटासाठी **फक्त ८ मिनिटांचा वेळ** नक्की काढा आणि हा लघुपट आवर्जून पहा.

👉 **लघुपट पाहण्यासाठी खालील लिंकवर क्लिक करा, लाईक करा आणि शेअर करा:**

[https://youtu.be/zHGHtwsSXPk?si=qkOVisb_lDWBWHCc](https://youtu.be/zHGHtwsSXPk?si=qkOVisb_lDWBWHCc)