दुनियेचा झालाय फुटबॉल ; कारण सगळीकडेच ‘गोलमाल’!
नमस्कार.!
आजच्या या विचित्र काळात सभोवतालची परिस्थिती पाहिली की डोकं गरगरायला लागतं. शास्त्रज्ञ म्हणतात पृथ्वी गोल आहे, पण मला वाटतंय पृथ्वी गोल नाही, तर पृथ्वीवरचा प्रत्येक व्यवहारच मुळात ‘गोलमाल’ आहे! ‘गोलमाल है भाई सब गोलमाल है’ हे गाणं फक्त सिनेमापुरतं उरलेलं नाही, तर आज गल्लीपासून दिल्लीपर्यंत प्रत्येक जण आपापल्या सोयीनुसार ‘झोल’ करण्यात मग्न आहे.
आजची परिस्थिती म्हणजे, जिकडे पाहावे तिकडे ‘गोल’ आणि तिकडेच ‘माल’!
सगळ्यात पहिला आणि जागतिक दर्जाचा गोलमाल कुठे असेल, तर तो राजकारणात! पूर्वी माणसं शब्दाला पक्की असायची, एकदा का शब्द दिला की तो पाळण्यासाठी वाटेल ते करायची. आजचे पुढारी म्हणजे सकाळचा चहा एका पक्षात घेतात, दुपारचं जेवण दुसऱ्या आघाडीत करतात आणि रात्रीची झोप कोणत्या ‘रिसॉर्ट’वर घेतील, याचा अंदाज हवामान खात्यालाही येणार नाही. यांच्या निष्ठेचा इतका मोठा गोलमाल झालाय की, उद्या जर कुणी स्वतःचाच पक्ष ओळखण्यासाठी आरशात पाहून विचारलं, तरी आरसाही गोंधळून फुटून जाईल! काल ज्याला ‘भ्रष्टाचारी’ म्हणून शिव्या घातल्या, आज तोच मांडीला मांडी लावून ‘भाऊ-भाऊ’ करत बसलाय.
अहो, फक्त राजकारणच कशाला ?
हा गोलमाल आता सामान्य माणसाच्या ताटापर्यंत पोहोचलाय. दुधवाला दुधात पाणी घालतो की पाण्यात दूध, हे ओळखण्यासाठी आता प्रयोगशाळा नाही, तर एखादा मोठा अंतर्ज्ञानीच शोधून काढावा लागेल! तुपात डालडा, मिरची पावडरमध्ये विटांची भुकटी आणि फळं पिकवायला रसायनांचा मसाला—हा सगळा गोलमाल म्हणजे मानवी शरीराशी केलेला उघड उघड खेळ आहे. माणसाने शुद्ध काय खावं? हवा शुद्ध नाही, पाणी शुद्ध नाही आणि विचार तर त्याहूनही अशुद्ध! आजकालचं जेवण म्हणजे चवीपेक्षा रसायनांचा ‘गोलमाल’ जास्त झालाय.
आणि तो सोशल मीडियाचा गोलमाल तर विचारूच नका! फोटो काढताना चेहरा असतो अमावस्येच्या रात्रीसारखा, पण ‘फिल्टर’चा असा काही गोलमाल केला जातो की, समोरचा माणूस पौर्णिमेचा चंद्र समजून भुलतो! प्रत्यक्षात भेटल्यावर कळतं की, ज्या चंद्रावर आपण भाळलो होतो, तो तर साक्षात खडबडीत मंगळ ग्रह निघाला! लाइक्स आणि व्ह्यूजच्या नावाखाली चाललेला हा ‘व्हर्च्युअल’ गोलमाल म्हणजे आधुनिक जगाचा सर्वात मोठा विनोद आहे.
विद्वत्तेच्या क्षेत्रातही आता गोलमाल शिरलाय. ज्याने कधी पुस्तकाचं तोंड पाहिलं नाही, तो आज टीव्हीवर बसून तत्त्वज्ञान पाजळतोय. ज्याला स्वतःचं नाव नीट लिहिता येत नाही, तो समाज प्रबोधनाच्या बाता मारतोय. हा बुद्धीचा आणि ज्ञानाचा गोलमाल पाहून मला वाटतंय की, आपण ‘आधुनिक युगा’पेक्षा ‘गोलमाल युगात’ जास्त वेगाने धावतोय.
पण एक सांगू का? हा गोलमाल जोपर्यंत करमणुकीच्या पातळीवर आहे, तोपर्यंत ठीक आहे. कारण ज्याला हसता येत नाही, त्याला या जगात जगणं कठीण होऊन बसेल. पण हा गोलमाल जेव्हा नीतिमत्तेचा गळा घोटू लागतो, तेव्हा मात्र लेखणीला धार लावावी लागते.
आजच्या या गोलमाल दुनियेत स्वतःचा ताठ कणा आणि स्वच्छ मन टिकवून ठेवणं, हाच सर्वात मोठा पराक्रम आहे. बाकी सगळं गोलमालच आहे! जोपर्यंत खोट्याला खोटं म्हणण्याची हिम्मत आपल्यात आहे, तोपर्यंत या गोंधळलेल्या जगातही सत्याची पणती जळत राहील.
आता तुम्ही म्हणाल, “हा लेख तरी किती खरा आहे?” तर माझं उत्तर एकच— “हा ही एक वैचारिक गोलमालच समजा, पण तो तुम्हाला खूश करण्यासाठी आणि थोडं विचार करायला लावण्यासाठी केलेला आहे!”
धन्यवाद!
