उन्हाचा जाळ अन् सात वर्षांचा बाळ : अरमान तांबोळीची ही ‘धगधगती’ जिद्द !
सुनील पाटील :
तप्त सूर्याची आग ओकणारी नजर आणि चाळीशी ओलांडलेला पारा… अशा आगीच्या गोळ्यात मोठमोठ्यांचे घसे कोरडे पडावेत, तिथे सात वर्षांच्या एका चिमुरड्याने निसर्गालाच आव्हान द्यावे? होय, हे अचाट धाडस करून दाखवलंय अरमान मुनीर तांबोळी या जिद्दीच्या पोराने
बाहेर सूर्य आग ओकत होता आणि रस्ते जणू लोखंडी तव्यासारखे तापले होते. सावलीही जिथे आधार शोधत होती, तिथे सात वर्षांचा हा कोवळा जीव आपल्या श्रद्धेच्या बळावर उभा होता. रमजानच्या या पवित्र महिन्यात, वयाच्या सातव्या वर्षी अरमानने आपल्या आयुष्यातला पहिला ‘रोजा’ धरला. पण हा केवळ उपवास नव्हता, तर तो उन्हाच्या झळांशी खेळलेला एक ‘लढा’ होता!
१३ तासांची ती तपश्चर्या..!
पहाटेच्या अंधारात सुहूर संपल्यापासून ते सायंकाळी सूर्यास्ताच्या इफ्तारपर्यंत, तब्बल १३ तास! या १३ तासांत ना अन्नाचा कण जिभेला स्पर्शला, ना पाण्याचा थेंब घशाला ओलावा देऊन गेला. ४० अंशांच्या पलीकडे गेलेल्या पार्यात जेव्हा धडधाकट माणसांची त्रेधातिरपीट उडते, तिथे हा ‘छोटा रोजेदार’ आपला संयम ढळू न देता शांतपणे उभा होता. त्याची ही निष्ठा पाहून निसर्गही क्षणभर थक्क झाला असेल!
पोलादी निश्चय आणि कौतुकाची इफ्तार
सायंकाळी जेव्हा अजानचा स्वर कानी पडला आणि इफ्तारची वेळ झाली, तेव्हा तांबोळी कुटुंबात आनंदाचा महापूर लोटला होता. मुनीर तांबोळी आणि त्यांच्या पत्नीच्या डोळ्यांत जे कौतुक दाटले होते, ते कोणत्याही सोन्या-नाण्यापेक्षा मोलाचे होते. सात वर्षांच्या मुलाने इतक्या कडक उन्हात ही ‘कसोटी’ पार करावी, हे पाहून उपस्थित नातेवाईकही भारावून गेले.
“पोरांच्या अंगात रगत नसतं, ती असते संस्कारांची शिदोरी!” – अशाच शब्दांत परिसरात अरमानचे कौतुक होत आहे.
अरे, ज्या वयात मुलं रडत-खडत खाऊसाठी हट्ट धरतात, त्या वयात अरमानने भुकेला आणि तहानेला खिशात टाकून एक आदर्श ठेवला आहे. ही जिद्द, हा संयम आणि ही श्रद्धा जर आजच्या तरुणाईने अंगी बाणवली, तर या देशाला कसलंच भय उरणार नाही.
शाब्बास अरमान! तुझ्या या पहिल्या रोजाला आणि तुझ्या त्या ‘पोलादी’ निश्चयाला आमचा मानाचा मुजरा!
