‘पिढी चालली पाताळाला, सरकारचा परवाना कशाला?’
विशेष अग्रलेख:
व्यसनमुक्ती भारत अभियान म्हणे..! काय हा दैवदुर्विलास आणि काय हा सरकारी दांभिकपणा! एका बाजूला रेडिओवर गळा काढून सांगायचे की ‘दारूचा पाश, करी कुटुंबाचा नाश’ आणि दुसऱ्या बाजूला त्याच नाशाचा ‘परवाना’ स्वतःच्या अधिकृत सही-शिक्क्याने वाटायचा! हा म्हणजे निव्वळ जनतेच्या जखमेवर मीठ चोळण्याचा प्रकार आहे. सरकारचे धोरण म्हणजे जणू काही ‘एका हाताने विष पाजायचे आणि दुसऱ्या हाताने ते विष कसे घातक आहे याची प्रवचने झाडायची!’
तरुण पिढीचा ‘होम’ आणि सरकारचा ‘नफा’
आजची आमची तरुण पिढी—जी या देशाचे भविष्य आहे—ती कुठे आहे? ती लायब्ररीत नाही, ती मैदानात नाही, ती आहे देशी दारूच्या गुत्त्यावर, बियर बारच्या उंबरठ्यावर आणि त्या जीवघेण्या ड्रग्जच्या विळख्यात! दारू, गुटखा, मावा आणि ड्रग्जमुळे आमची तरुण पिढी बाद होऊ लागली आहे. ज्यांच्या मुखातून साहित्याचे शब्द बाहेर पडायला हवेत, तिथे आज मावा आणि तंबाखूची दुर्गंधी येते आहे. ही तरुण पिढी अशीच पाताळाला चालली, तर उद्याचा भारत काय रसातळाला नेणार का? असा संतप्त सवाल आज जनता विचारत आहे.
सरकारी परवाना की विनाशाचे प्रमाणपत्र?
जनतेचा सवाल रोकडा आहे—अरे, जर तुम्हाला व्यसनमुक्ती करायची आहे, तर मग हे सरकारी परवाने देताच कशाला? ‘सरकारमान्य देशी दारूचे दुकान’! या नावाखाली तुम्ही मरणाला कायदेशीर मान्यता दिली आहे. दारूच्या बाटलीवर ‘आरोग्यास घातक’ असे किरकोळ अक्षरात लिहून तुम्ही तुमची जबाबदारी झटकता? हा तर तोच प्रकार झाला की, “आम्ही खड्डा खणून ठेवला आहे, पडायचं की नाही हे तुमचं तुम्ही ठरवा!” पण साहेब, जो माणूस एकदा त्या खड्ड्यात पडतो, त्याचा आख्खा संसार त्या खड्ड्यात गाडला जातो, याचे भान राज्यकर्त्यांना कधी येणार?
जनतेचा कौल : केवळ भाषणे नकोत, कडक धोरण हवे!
नुसती ‘नशामुक्ती’ची वारी करून हा प्रश्न सुटणारा नाही! जनतेच्या मनात आज जो संताप खदखदतोय, तो सरकारने कान उघडून ऐकायला हवा. जनतेचे स्पष्ट मत आहे की, जर खरोखरच भारत नशामुक्त करायचा असेल, तर सरकारने खालील नियम पाळलेच पाहिजेत:
परवान्यांची खैरात थांबवा : एका बाजूला जनजागृती आणि दुसऱ्या बाजूला नवीन बियर बारला मंजुरी, हा दुतोंडीपणा बंद करा.
महसूल हवा की माणुसकी..? :
महसूल बुडण्याच्या भीतीने माणसांचे बळी देण्याचे पाप थांबवा. राज्याची तिजोरी भरण्यापेक्षा तरुणांच्या नसांमध्ये सळसळणारे रक्त टिकवणे महत्त्वाचे आहे.
दोषींवर कठोर फास: ड्रग्ज आणि अमली पदार्थांची तस्करी करणाऱ्यांच्या मुसक्या अशा आवळा की पुन्हा कोणी या देशाच्या भविष्याशी खेळायला धजावणार नाही!
आता तरी जागे व्हा!
केवळ ‘अभियान’ राबवून आणि कागदी घोडे नाचवून व्यसनमुक्ती होत नसते. त्यासाठी हवी असते पोलादी इच्छाशक्ती! जोपर्यंत गल्लीगल्लीतले हे विषारी पेले तुम्ही ओतणे थांबवत नाही, जोपर्यंत या परवान्यांची होळी करत नाही, तोपर्यंत तुमचे हे अभियान म्हणजे निव्वळ ‘शब्दांचे बुडबुडे’ आहेत. सरकारने जर यावर तातडीने कठोर पाऊल उचलले नाही, तर इतिहास लिहिला जाईल की—’एका सरकारने सत्तेच्या आणि पैशाच्या हव्यासापोटी या देशाची सोन्यासारखी पिढी पाताळाला धाडली!’
आता विचार सरकारने करायचा आहे, नाहीतर जनता तर ‘हिशोब’ चुकता करायला समर्थ आहेच!
